Wanneer ben je eigenlijk een schrijver?
Wanneer mag je jezelf een schrijver noemen? Als je iedere dag schrijft? Als je een boek af hebt? Of pas als dat boek in de winkel ligt?
Ik heb een boek geschreven. Een heel verhaal, met een begin en een einde. Inmiddels ben ik ook bezig met ideeën en de eerste hoofdstukken voor een tweede boek. Toch zeg ik gemakkelijker ‘ik schrijf’ dan ‘ik ben schrijver’. Eigenlijk is dat best vreemd. Als iemand mij vertelt dat ze schildert, hoef ik ook niet eerst een schilderij in een museum te zien.
Toen ik begon met schrijven, was ik daar helemaal niet mee bezig. Ik had een verhaal in mijn hoofd en wilde het op papier zetten. Gaandeweg kwamen er personages bij, ontstonden er nieuwe ideeën en werd het verhaal steeds uitgebreider. Uiteindelijk stond er een heel boek. Als ik daar even bij stilsta, vind ik dat toch wel bijzonder.
Dat betekent overigens niet dat ik het document nu dichtdoe en er nooit meer naar kijk. Ik lees stukken terug, verander een zin of ontdek dat ik ergens nog iets wil toevoegen. Soms ben ik heel tevreden over een hoofdstuk. Een andere keer weet ik wat ik wil vertellen, maar krijg ik het nog niet op de juiste manier op papier. Dat hoort voor mij ook bij het schrijven.
Het fijnste zijn de momenten waarop ik helemaal in het verhaal zit. Dan denk ik niet na over hoe ik mezelf moet noemen. Ik ben bezig met een gesprek tussen twee personages of met een scène die ik al een tijdje in mijn hoofd heb. Soms komt er tijdens het schrijven iets naar boven wat ik vooraf helemaal niet had bedacht. Juist dat maakt het zo leuk.
Ik schrijf ook niet altijd netjes van het begin naar het einde. Soms weet ik al wat er later moet gebeuren, terwijl ik nog vastloop bij een eerder hoofdstuk. Dan schrijf ik dat latere stukje alvast op. Hoe ik daar precies terechtkom, zoek ik daarna wel uit. Ik vind het zonde om een idee te laten liggen alleen omdat het nog niet aan de beurt is.
Ondertussen leer ik mijn personages steeds beter kennen. Ik weet wat ze hebben meegemaakt, waar ze bang voor zijn en wat belangrijk voor ze is. Het blijft bijzonder dat mensen die ik zelf heb bedacht zo vertrouwd kunnen worden. En dat ik na het eerste boek nog steeds wil weten hoe het verder met ze gaat.
Of ik mezelf al gemakkelijk een schrijver noem? Daar moet ik nog een beetje aan wennen. Maar ik heb een boek geschreven en de eerste hoofdstukken van een volgend verhaal staan ook al op papier. Daar ben ik trots op. En er is nog genoeg wat ik wil vertellen.